We worden vrij laat wakker. De slaappil heeft weer goed werk gedaan. Het opstaan is verschrikkelijk. Eerst denk je (voor slechts een fractie van een seconde) dat er helemaal niets aan de hand is. Maar vrijwel tegelijkertijd krijg je dat nare gevoel door je hele lichaam. Hoe dat voelt is moeilijk te beschrijven. Als we ontbeten hebben gaan we samen naar Olivia toe. We maken het wiegje klaar, zodat ze daar straks in kan liggen. Overdag willen we haar zo veel mogelijk in de wieg hebben, zodat ze ’s avonds weer in het mandje op de koeling kan liggen. Die ochtend zit Angelina voor het eerst met Olivia in de schommelstoel. Ze had er zo naar uitgekeken om met haar te schommelen. Ikzelf breek voor de zoveelste keer. Het is zo onbeschrijfelijk mooi om Angelina en Olivia samen te zien. In de tussentijd maak ik zoveel mogelijk foto’s en video’s. Iemand heeft de afgelopen dagen tegen ons gezegd: “je kunt beter spijt hebben van iets wat je wel hebt gedaan, dan achteraf spijt krijgen van iets wat je niet hebt gedaan”. Aan Angelina zie je gewoon dat alle moedergevoelens er uit moeten en ik besluit om haar even alleen te laten. Ik vind het heel erg belangrijk dat ze zoveel mogelijk uit deze dagen kan halen. Als ik beneden ben hoor ik Angelina huilen. Het is moeilijk om haar alleen te laten, maar ik hou toch vol. Ik moet zelf ook huilen. Na een tijdje ga ik weer naar boven en leg ik de koelelementen in het wiegje neer. Terwijl Angelina met Olivia bezig is maak ik weer zoveel mogelijk foto’s en film ik voortdurend. Het is mooi. Om 12 uur die ochtend ligt Olivia dan in haar wiegje. Na Bruno, Giulia, Vera en Mauro, onze neefjes en nichtjes, is ze de vijfde op rij die in dat wiegje ligt. Alleen Carina heeft er niet in gelegen. Het wiegje oogt nog niet af en Angelina legt allemaal knuffeltjes om haar heen. Ook dit is weer een prachtig gezicht.
Sabine komt ’s middags langs met Giulia. Tjeerd zal wat later komen. We gaan met z’n viertjes naar boven. Giulia (5 jaar) is duidelijk onder de indruk. Ze heeft haar eigen Woefje, waar ze zo dol op is, meegenomen en legt het bij Olivia in haar wieg. Wanneer ik met haar naar beneden loop, zegt ze tegen me dat ze het heel erg jammer vindt, want ze had zo graag gewild dat Olivia bij haar kwam logeren. Als we beneden zijn stelt Giulia duizend en één vragen. Sommige vragen zijn zo direct en moeilijk te beantwoorden, maar ik probeer het toch. Tjeerd is ook duidelijk aangeslagen.
Antonio en Monique komen rond een uur of drie langs met Carina, Bruno en Vera. Ook zij gaan bij Olivia kijken en daarna eten we met zijn allen beschuit met roze en witte muisjes.
Sabine heeft om kwart voor vier een afspraak gemaakt in Vleuten. Antonio gaat mee om Olivia aan te geven. Gelukkig is het rustig, want er is geen aparte ruimte. De medewerkster is erg geduldig en ik maak me nog zorgen omdat ik vergeten ben geld mee te nemen. Ze stelt me gerust en zegt dat er geen kosten zijn verbonden aan de aangifte. Het meest wrange is nog dat je tegelijkertijd moet zeggen dat Olivia niet meer leeft. Desondanks ben ik blij dat ik het zelf heb kunnen doen. Net zoals Angelina heeft genoten van haar zwangerschap, ben ik nu trots dat ik mijn dochter heb aangegeven. Die avond zouden Erwin en Margriet nog langs komen. Deze dag heeft er echter behoorlijk ingehakt en ik vraag of ze morgenavond langs willen komen. Koen komt nog wel langs. We maken onze keuze voor het kistje van Olivia. Het lijkt op een wiegje en heeft knopjes van vlindertjes. Tot onze geruststelling zegt Koen dat het erg goed met Olivia gaat en dat het kistje waarschijnlijk niet voortijdig gesloten hoeft te worden.
| 
