We zijn weer bijtijds wakker. Met de slaappil slapen we tot ongeveer 7 uur. Voor het eerst vandaag zal het allemaal wat rustiger zijn. Dat het vandaag de laatste dag is met Olivia maakt het des te moeilijker. Ik moet ook veel terugdenken aan vorige week. Toen waren we nog in blijde verwachting en was ik vooral heel zenuwachtig of alles met de bevalling wel goed zou gaan. Nu maak je je op om langzaam gedag te zeggen tegen je eigen dochter. Het blijft allemaal ontzettend oneerlijk. Zo’n mooi lief meisje. Ondanks alles ben ik blij. Angelina is moeder geworden en ik ben vader geworden. In een week tijd hebben we zoveel emoties gehad, zoveel meegemaakt. Een normaal mens zou dit nog niet in zijn hele leven meemaken.
We houden het vandaag rustig en brengen vooral veel tijd door met Olivia. Angelina legt de laatste hand aan de tekst voor morgen, die ik zal voorlezen. Het zijn weer veel tranen die vandaag vloeien. Halverwege de middag bel ik naar Nel en Valentino om te vragen of ze toch nog kunnen koken vandaag. Zoals gewoonlijk komen ze weer direct en dat is echt heel erg fijn. Na het eten nemen Nel en Valentino nog afscheid van Olivia. Hoe laat Koen die dag komt, ben ik even kwijt. Maar we nemen de dag van morgen nog even door en geven hem de CD van Celine Dion mee (voor het nummer 'Fly'). Als iedereen weg is gaan we nog 1 keer naar boven. We zitten allebei nog een laatste keer met Olivia in de schommelstoel. Angelina trekt de sokjes van Olivia uit, zodat we die kunnen bewaren. Ook haar voetjes zijn zo klein, zo mooi, zo volmaakt. Het is moeilijk te accepteren dat we haar nooit zullen zien lopen. Dan gaan we langzamerhand het kistje klaar maken. We doen er een foto in van al haar neefjes en nichtjes. Ook de door hen gemaakte tekeningen gaan in het kistje. Angelina doet ook nog een vlinder van haar kamertje in het kistje. Het toeval wil dat ook het vlindertje Olivia heet. Dat zet je toch aan het denken. Als laatste doen we de tekst die Angelina heeft gemaakt in het kistje. Dan komt het moeilijkste moment om Olivia in haar kistje te leggen. We hebben afgesproken dat we het niet gaan rekken, want het is al moeilijk genoeg. Op het laatste moment besluiten we om twee andere knuffeltjes naast haar neer te leggen. Die twee knuffels hebben we zo vaak gezien omdat ze altijd naast Olivia lagen. Deze willen we toch graag bewaren want ze ruiken naar haar. Als allerlaatste gaat Woefje van Giulia in het kistje. Dat zij haar eigen knuffel wil afstaan voor Olivia vind ik nog steeds ongelofelijk.
We geven Olivia een laatste kus op haar mooie neusje en dan doen we het kistje dicht. Voorzichtig draaien we met de vlinderknopjes het kistje dicht. Welterusten Olivia, papa en mama zullen altijd van je blijven houden.”
Angelina: ’s Avonds gaan we samen naar boven om Olivia in haar kistje te leggen. Dit is iets wat we beiden niet willen doen maar het moet nu eenmaal. Morgen wordt ze in alle vroegte gecremeerd en dan hebben we niet de tijd om in alle rust haar kistje te sluiten. Voor de laatste keer houden we haar vast en knuffelen we haar. Ik kies haar mooiste dekentje uit en leg dat op de bodem zodat ze lekker zacht ligt, leg haar in het kisje en stop haar lekker onder in haar mooiste lakentje. Ik leg twee knuffeltjes aan weerszijde van haar zodat ze niet zo alleen is als het kistje straks dicht is. Carina, Bruno, Giulia, Vera en Mauro hebben tekeningen, foto’s en knuffeltjes gegeven en die leg ik ook bij haar. Dan komt het moment dat we het dekseltje op het kistje moeten leggen. Wat is dit ontzettend moeilijk … We kijken lang naar het meisje waar we zo verschrikkelijk veel van houden en beseffen dat dit de laatste keer is dat we haar zien. Marcel en ik kijken elkaar aan, pakken het dekseltje en leggen het zachtjes op het kistje en schroeven het met de vlinderknopjes dicht. Ik wist niet dat een hart zó vaak kon breken …
Dag mijn allerliefste meisje, zien we elkaar straks weer in de hemel? Zal jij daar op ons wachten?
Helemaal leeg gaan Marcel en ik weer naar beneden, zetten de tv aan en staren wezenloos naar het beeld. Geen idee wat we aan het kijken zijn. Aan het einde van de avond nemen we een slaappil en gaan slapen met het besef dat morgen het allermoeilijkste nog komt. | 
