Marcel: Het was een onrustige nacht. Als ik beneden kom, is Angelina al wakker. Ze voelt zich niet echt lekker en heeft al twee keer overgegeven. We hebben het er nog over of ik wel of niet naar de Paasbrunch van Erwin en Margriet, mijn broer en zijn vriendin, moet gaan. Uiteindelijk ga ik rond 11 uur daarnaar toe. In gedachten ben ik veel bij Angelina. Wat er dan ook tijdens de brunch is gezegd is weet ik echt niet meer. Rond 2 uur ben ik weer thuis.
Angelina voelt zich al weer een stuk beter. Ze vertelt dat ze de baby nog niet heeft voelen bewegen en vraagt me of het omhoogkomen van de baby ook als beweging gezien kan worden. Ik kan me herinneren dat Weina dat tijdens het laatste controle bezoek ook heeft gezegd, dus zeg ik ja. Ook zeg ik dat als ze zich zorgen maakt de verloskundige moet bellen, maar ik druk niet echt door. Achteraf gezien, had ik als aanstaande vader hier beter moeten optreden. Aan de andere kant had ik gewoon niet verwacht dat er überhaupt iets aan de hand had kunnen zijn. Omdat ik nog steeds zenuwachtig ben voor de bevalling, ga ik naar boven om mijn gedachten te verzetten. Ik speel ongeveer 1½ uur Fifa en kan alles een beetje opzij zetten.
Om ongeveer 4 uur roept Angelina van beneden. In eerste instantie hoor ik haar niet goed en loop naar de trap. Ze zegt dat ze toch nog de verloskundige heeft gebeld. Ze zou direct langs komen. In ieder geval stelt Margriet ons gerust. Ze zegt dat ze eerst de bloeddruk van Angelina kan meten of eerst naar de hartslag kan luisteren. Angelina wil het laatste en Margriet gaat aan de slag. Ze probeert het lang en geduldig maar steeds blijft het akelig stil. Margriet vraagt nog of Angelina haar buik heeft ingesmeerd met bodylotion en dat klopt. Angelina maakt haar buik schoon en Margriet probeert het nog eens. Weer niets. Angelina is nog steeds kalm, maar in mijn hoofd spookt het. Omdat Margriet nog steeds geen hartslag hoort, gaan we naar het Diakonessenhuis. Als een zombie rijd ik achter Margriet aan.
Angelina: Ik word wakker na een onrustige nacht en voel me helemaal niet goed. Vandaag is de dag dat ik uitgerekend ben. Zonder Marcel wakker te maken ga ik naar beneden. Al gauw moet ik overgeven en denk dat mijn maag van streek is. Normaal gesproken meldt Olivia zich zodra ik opsta alsof mij iedere dag goedemorgen wil wensen, maar vandaag is het rustig. Ik maak me nog geen zorgen en denk dat omdat ik me niet goed voel ze daarom rustig is. Af en toe zie ik aan mijn buik dat haar kontje omhoog komt en denk dat het allemaal wel goed zit. ’s Middags ga ik op haar kamertje zitten en duw en wrijf wat over mijn buik om een reactie te krijgen. Maar helaas, nog steeds blijft het akelig rustig. Eind van de middag word ik pas echt ongerust en bel Margriet, de verloskundige. Al gauw staat ze voor de deur en probeert het hartje te vinden. Als ze na 15 minuten nog geen hartslag gevonden heeft, besluit ze het Diakonessenhuis te bellen voor een echo en een ctg. Even later zitten we in de auto en Marcel en ik proberen elkaar gerust te stellen. Wedden dat ze in het Diak zo het hartje vinden?
Marcel: We komen aan in het Diak en gaan naar de 4e etage. Angelina zegt nog iets van dat we dan toch nog de afdeling hebben gezien voor de bevalling. We worden naar een kamer geleidt en al snel komt er een arts (Marriet) en een verpleegkundige (Harald). De arts probeert het lang en geduldig (misschien wel te lang). Na een kwartier nog steeds niet en ik begin zo langzamerhand te wanhopen. Dit kan toch niet waar zijn! Na een half uur geeft ze het op en zegt dat ze het niet zeker weet, maar dat ze geen hartactie kan waarnemen. Ze zegt de supervisor op te piepen. Langzamerhand begin ik te huilen. Angelina ligt er nog steeds heel rustig bij in de donkere kamer. Zo rond 7 uur komt dr. Kroeks binnen. Een wat oudere arts, en heel kalm en vriendelijk. Hij luistert nog even, maar zegt al binnen een minuut dat de baby niet meer leeft. Daar sta je dan. Dit had ik echt niet verwacht. Je maakt je druk om de bevalling, maar dit hoort niet zo te zijn.
Angelina: We worden door een verpleger een kamer ingeleid en ik mag vast op bed liggen. Even later komt de arts-assistent gynaecologie, Mariët, en zij gaat met een echo het hartje zoeken. 18:30: we zien wel de baby maar nog geen hartje. De arts zoekt en zoekt ….. na tien minuten voel ik dat het foute boel is. Ik zie op de monitor ons kleine meisje en ze beweegt niet … De arts blijft op mijn buik duwen om een hartslag te vinden. De verpleger hangt over mij heen om met het ctg apparaat om een hartslag te vinden, maar al wat we horen is mijn hartslag. Ik kan nog net bij Marcel zijn hand en knijp zijn vingers fijn. De stilte in de kamer is oorverdovend. Na twintig minuten nog geen hartslag gevonden, Marcel barst in tranen uit. Ik niet, ik vraag me alleen maar af hoe dit in vredesnaam heeft kunnen gebeuren. 19:00: na een half uur zoeken geeft de arts het op en zegt geen hartactie te hebben kunnen vinden. Ze heeft zo hard op mijn buik geduwd dat Olivia overdwars in mijn buik ligt. Ze besluit haar supervisor op te piepen, misschien heeft ze iets over het hoofd gezien. Maar we weten allebei wel beter, ons kleine Olijfje leeft niet meer … Marcel huilt, ik lig volledig lamgeslagen op bed en probeer te bevatten dat onze grootste droom in een nachtmerrie geëindigd is. Marcel en ik kijken elkaar radeloos aan, hoe heeft dit kunnen gebeuren? In welke nachtmerrie zijn we beland? We besluiten de familie in te lichten en Marcel voert de verschrikkelijk moeilijke telefoongesprekken.
Marcel: Dr. Kroeks heeft het nog over inleiden en wanneer we dat eventueel kunnen doen. Hij adviseert om het niet direct morgen te doen. Angelina zegt al snel dat ze dat pas dinsdag wil en ik denk er net zo over. Harald plant ons in voor dinsdagochtend om 9 uur. Zo rond half acht bel ik Nel en Valentino, de ouders van Angelina. Valentino neemt de telefoon op. Ik vertel hem dat de baby dood is. Hij reageert vol ongeloof en zegt me hardop na: de baby is dood. Op de achtergrond hoor ik Nel schreeuwen. Ze zeggen direct naar ons huis te komen.
Volgens mij bel ik daarna nog mijn ouders. Ik krijg mijn vader aan de telefoon en doe het verhaal nogmaals. Bij Angelina wordt nog bloed afgenomen en we krijgen van Harald slaappillen mee voor de nacht.
In slecht weer rijden we naar huis. Margriet rijdt voor ons uit. Als we thuis zijn aangekomen zijn Nel en Valentino er al.
Vervolgens bel ik eerst Sabine, het zusje van Angelina, om het verhaal te vertellen. In eerste instantie reageert ze bijna boos, pas later realiseert ze zich wat ik haar heb verteld en begint ze zachtjes te huilen. Ze zegt dat ze direct komt, maar ik vertel haar dat het ook morgen kan. Daarna bel ik Antonio, de broer van Angelina. Monique, zijn vrouw, neemt op en weer vertel ik het hele verhaal. Ook Monique begint zachtjes te snikken. Als laatste bel ik met mijn broer, Erwin. Tot mijn verbazing heeft hij het slechte nieuws al gehoord. Jammer, want als aanstaande vader hoor ik dit verschrikkelijke nieuws zelf te vertellen.
Die avond komen Sabine en Tjeerd en zelfs Antonio komt in slecht weer uit het oosten. Sabine blijft in Nieuwegein en Tjeerd, de man van Sabine, en Antonio gaan weer huiswaarts.
| 
