Om ongeveer 1:00 uur ’s nachts schrik ik wakker. Angelina zit op de rand van haar bed, heeft heftige weeën en zegt dat ze nu best wel pijn heeft. Als ze dat zegt dan heeft ze dus veel pijn. Ik bel direct de verpleegkundige en na een paar seconden staat Annet voor de eerste keer aan ons bed. Ze stelt voor om een soort morfine te geven en Angelina geeft aan dat ze dat graag wil. Dan vraag ik aan Angelina of ze toch niet een ruggenprik wil hebben. Na de morfine heeft ze nog steeds pijn. Ze zegt dat het wel gaat. Desondanks zeg ik tegen Annet dat ze de anesthesist kan halen. Ze zegt dat het even gaat duren want hij moet vanuit huis komen. We gaan weer slapen en na een klein uurtje maakt Annet me wakker. Hij komt er zo aan. Voor mijn gevoel duurt het nog zeker een uur voordat hij er eindelijk is, maar in werkelijkheid waren het maar 5 minuten. Om twee uur gaat het licht in de kamer aan en er komen wel 3 of 4 mensen binnen lopen. Half versuft spring ik uit bed en trek snel mijn broek aan. Angelina is zelf ook behoorlijk suf en ze zegt dat haar vliezen zijn gebroken. Ze moet op de rand van haar bed gaan zitten en ik ga tegenover haar zitten. Aan de ene kant om haar te steunen aan de andere kant wil ik liever niet zien wat er achter haar rug gebeurt. Eigenlijk is het allemaal snel gepiept. Voor mijn gevoel is de kamer al weer na 5 minuten helemaal leeg. Om de bloeddruk in de gaten te houden hebben ze Angelina aangesloten op een bloeddrukmeter. Om de paar minuten, pompt hij zich op en gaat er een belletje rinkelen. Omdat ik nog erg versuft ben en ik niet wil vergeten wat er is gebeurt stuur ik Sabine om half drie ’s nachts een SMS-je. Ik zet er kort in wat er zojuist allemaal is gebeurt. Of Sabine het diezelfde avond al hoort, weet ik eigenlijk niet. Daarna probeer ik weer te slapen, want ik denk nog steeds dat we de nacht wel doorkomen. Het belletje blijft steeds rinkelen en ik weet niet zeker of het goed gaat. Volgens mij raak ik in paniek als ik de bloeddrukmeter 115 zie aangeven. Het is ineens een stuk lager en ik ren de gang op. Ik had nog net het besef om mijn broek aan te trekken. De verpleegkundige loopt mee en volgens mij begrijpt ze me niet goed. Komt ook door het feit dat ik met een dubbele tong praat (door het slaappilletje). Ze kijkt naar de bloeddrukmeter en stelt me gerust. Alles is goed. Vervolgens zet Annet de meter uit.
Angelina heeft van alles niets gemerkt. Ze is nog in diepe slaap. Ik probeer ook weer te slapen. Maar het ligt niet echt lekker, die slaapbank. Constant ben ik mij bewust van Angelina. Ik hoor haar steeds de weeën wegzuchten. Ze ligt op haar zij met haar gezicht naar me toe. Op de een of andere manier lukt het me niet om wakker te blijven. Telkens zak ik weer weg en even later word ik weer wakker van het gepuf van Angelina.
Om ongeveer kwart voor vijf schrik ik weer wakker. Angelina zegt dat ze het niet meer houd en dat ze het hoofdje al voelt. Ik spring uit mijn bed en bel de verpleegkundige. Binnen een minuut staat Annet in de kamer. Als ze bij Angelina kijkt, dan zegt ze dat ze het hoofdje al ziet. Direct loopt ze van de kamer en even later komt ze terug met de arts (Mariët). Angelina zegt nog tegen me, als we nog even alleen zijn, dat ze probeerde haar benen bij elkaar te houden. Anders zou de baby er zo uit kunnen floepen. Het bed wordt binnen een mum van tijd omgebouwd. Annet regelt nog dat Amber gebeld wordt, maar zegt tegelijkertijd dat ze het waarschijnlijk niet gaat redden. Ik heb het gevoel dat ik een paar minuten een beetje wezenloos voor me uit zit te staren. Hoe kan het allemaal zo snel gaan? Dat hoort toch niet zo? Dat zie je immers altijd op TV zo … Uiteindelijk ga ik er maar bij zitten, iets anders kan ik toch niet doen. Angelina ligt er aardig relaxed bij. Dan zegt Mariët dat Angelina al kan beginnen met persen. Ongelofelijk wat gaat het allemaal snel. Angelina ligt er nu heel geconcentreerd bij. Ik zie hoe haar hele buik aanspant. Aan haar gezicht is helemaal niet te zien, dat ze nu aan het persen is. Mariët geeft af en toe wat aanwijzingen, maar voor de rest lijkt alles vanzelf te gaan. Na 1 of 2 keer persen zegt Angelina: “ik geloof dat dit wel pijn doet”. Ongelofelijk hoe goed en gecontroleerd ze hier mee omgaat. Helemaal vanuit haar eigen instinct doet ze het alsof het helemaal niets voorstelt en of ze het dagelijks doet. Natuurlijk stelt het juist wel heel veel voor en ik heb dan ook heel veel bewondering voor hoe goed ze het nu doet. Dan opeens zie ik het hoofdje van Olivia tussen de benen door van Angelina. Wauw, wat is ze mooi. Het is echt het meest mooie moment van mijn leven tot nu toe. Ik zie voor het eerst mijn dochter en ze ziet er prachtig uit. De emoties worden me nu iets te veel. Ik begin hardop te huilen. Angelina heeft zelfs nog het besef om even mijn hand vast te houden. Mariët geeft ondertussen aan dat Angelina even rustig aan moet doen. De schouder van Olivia zit niet helemaal goed geloof ik. Ook zegt Mariët dat de navelstreng één keer behoorlijk strak om d’r hoofdje vast zit. Ze moet de navelstreng al doorknippen. Ik vraag nog of dat de oorzaak kan zijn, maar ze zegt dat pas bij 2 of 3 keer het een oorzaak kán zijn. Dan maakt Angelina zich op voor de volgende perswee. Het gaat nog steeds erg snel. Het is inmiddels iets over 5 in de ochtend. Aan Angelina is nog steeds niet te zien, dat ze het er ook maar enigszins moeilijk mee heeft. Uiteindelijk na 2 of 3 keer persen is Olivia er helemaal uit.
Angelina: Rond half vijf kom ik half tot bewustzijn en merk dat ik ontzettende persdrang heb. De ruggenprik is uitgewerkt en de pijn is volledig terug. Verwoed probeer ik de weeën weg te puffen maar er is bijna geen houden aan. Na een tijdje voel ik het hoofdje bijna komen en dan heb ik eindelijk de tegenwoordigheid van geest om Marcel wakker te maken, die vervolgens de verpleging belt. Al snel komt Annet, kijkt en ziet het hoofdje. Snel wordt Mariët geroepen en samen zetten ze snel de spullen klaar en om tien voor vijf mag ik eindelijk meepersen. Wat een kracht zit er in mijn buik! Het is heerlijk om eindelijk te mogen persen en na één wee wordt het hoofdje geboren. Marcel zit naast mij en barst in tranen uit. Ik concentreer mij volledig en na nog twee weeën wordt Olivia om dertien over vijf in alle rust geboren. Ze blijkt er normaal uit te zien en ik krijg haar meteen op mijn buik. Een warm gevoel stroomt door mij heen. Eindelijk zie ik haar, en wat een prachtig meisje is ze! Ondanks dat we intens verdrietig zijn omdat ze niet leeft, zij we wel ouders geworden. En wat zijn we trots op haar! Helemaal onze dochter, daar is geen twijfel over mogelijk. Ze lijkt heel veel op Marcel, maar ik zie ook dat ze mijn neusje heeft. Ik heb mijn baby ter wereld gebracht!
Marcel: Van te voren was nog gezegd dat ze Olivia eerst zouden bekijken en haar dan pas op Angelina haar buik leggen. Maar eigenlijk aarzelt Mariët geen moment. Ze legt Olivia meteen op de buik van Angelina. Het is echt een fantastisch gezicht, moeder en dochter. Het is duidelijk te zien dat Angelina een topprestatie heeft geleverd. Ze is zichtbaar moe van de inspanning. Niet zo gek ook natuurlijk. Olivia is een recordtempo geboren en ze heeft waarschijnlijk ook nog eens last van de morfine. Op dat moment komt ook Amber binnen lopen. Mariët en Annet zeggen dat ze ons even alleen laten. Hoe lang het precies duurt, weet ik niet, maar Olivia ligt zeker een uur op de buik van Angelina. Aan de buitenkant is zo ook helemaal gaaf. Het enige dat je ziet is dat bij Olivia op sommige plaatsen haar huidje wat heeft losgelaten. Dat schijnt normaal te zijn bij baby’s die al een paar dagen overleden zijn in de buik. Ook zit er wat vocht in haar hoofdje. Dat hoort er ook bij en hierop waren we ook goed voorbereid. Angelina bewondert Olivia. Het is mooi om te zien … moeder en dochter. Na een uur wordt Olivia in een doek gewikkeld en mag ik haar eindelijk vasthouden. Ze is ontzettend mooi. Het is een overweldigend gevoel om mijn dochter voor de eerste keer vast te houden. Het is net alsof ze slaapt…
Amber neemt ondertussen foto’s en filmt zo nu en dan wat. Daarnaast is ze vooral erg lief en denkt ze vooral aan dingen waar wij op dit moment niet bij stil staan. Nadat ik Olivia een tijd heb vastgehouden, leg ik haar naast Angelina zodat zij haar eens goed kan bekijken. Ze liggen bijna met de neuzen tegen elkaar aan. Het is dan dat Angelina zegt dat ze sprekend op mij lijkt. Olivia heeft net als ik een kuiltje in haar kin en onze ogen zijn hetzelfde.
Ergens, tussen alle bedrijven door, wordt Angelina ook nog gehecht. Ze is toch wat ingescheurd en Mariët is er een behoorlijk tijdje mee bezig. Angelina geeft wederom geen kik. Ook de placenta is vrijwel direct na de geboorte wonderbaarlijk snel geboren. Ze zeggen nog eens dat bij dit soort bevallingen de placenta vast kan blijven zitten en dat deze operatief verwijderd moet worden. Gelukkig is dat nu niet meer nodig. Na weer een tijdje komt Annet terug om Olivia te wegen en te meten. Van te voren hadden we aangegeven dat het zoveel mogelijk een normale bevalling moest zijn dus ook dit hoort er bij. Olivia is ruim 53 centimeter lang en weegt 4025 gram. Een behoorlijk grote baby dus. Het is nu tijd om Olivia aan te kleden. Ik haal haar kleertjes, die Angelina voor haar heeft uitgezicht uit de koffer. Amber gaat filmen terwijl ik samen met Annet Olivia ga aankleden. Als ik begin wordt het me echter te veel. Aan de ene kant de emoties en aan de andere kant ben ik erg bang om Olivia te beschadigen. Amber neemt het over en ik ga verder met filmen. Al snel realiseer ik me dat dit de enige kans is die ik heb om mijn dochter aan te kleden. Ik zeg dat het wel gaat en Amber neemt het van me over. Het is een hele klus om Olivia aan te kleden. Ze geeft niet mee en haar huidje is erg teer. Ik ben dus erg bang om haar te beschadigen. Gelukkig is Annet erg geduldig en ook Amber zegt regelmatig dat ik het goed doe. Halverwege wordt het me te veel en moet ik even stoppen. Gelukkig weet ik de draad weer op te pakken. Na zo’n 20 minuten is Olivia aangekleed. Ze heeft een mooi fleurig pakje aan en een schattig wit puntmutsje op. Daarna leggen we Olivia weer bij Angelina. Amber neemt nog foto’s van ons drietjes. Hoe vreemd het ook klinkt dit waren echt de mooiste momenten van mijn leven.
Angelina: Ik lig een hele tijd met Olivia op mijn buik terwijl Marcel ons filmt en foto’s maakt. Een wolk van een baby met lekkere bolle wangetjes en stevige beentjes en billetjes. Nadat Olivia in een omslagdoek gewikkeld is mag Marcel haar vasthouden. Wat een prachtig gezicht is dat, de trotse vader met onze dochter in zijn armen. Na een poosje legt hij haar naast mij neer en kan ik haar goed bekijken, ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Ze lijkt op Marcel. Wat is ze toch mooi, maar ze is ook akelig stil en levenloos. Het is net of ze slaapt, ons doornroosje …
Na een tijdje gaat Marcel haar samen met de verpleegkundige aankleden. Amber, die net te laat was voor de bevalling, filmt. Wat een gepriegel. Marcel is natuurlijk bang haar te beschadigen en is erg voorzichtig, maar uiteindelijk lukt het. Ik ben zo trots op hem!! Daarna wordt ze weer bij mij gelegd. Moe maar voldaan lig ik tevreden met mijn dochter in bed. Marcel gaat de familie bellen.”
Marcel: Tegen de ochtend bel ik Nel en Valentino en mijn eigen ouders. Het wordt nu licht en is zo rond half acht. Nel, Valentino en Sabine komen eigenlijk direct. De ontmoeting is emotioneel, maar toch ook wel weer hartverwarmend. Ze gaan met Olivia op de foto en aan daarna weer naar huis. Angelina is nog steeds ontzettend moe. Ik bel ook Erwin en Antonio op om ze te vertellen dat Olivia is geboren. Ondertussen heeft Annelies de dienst overgenomen van Annet. Amber is er ook nog steeds en Margriet zou aan het eind van de ochtend nog langs komen. Annelies komt vragen wanneer we de onderzoeken willen laten doen. Ik zeg dat we het liever zo snel mogelijk achter de rug willen hebben en dat ik er absoluut bij wil zijn. Ze geeft al aan dat ze niet zeker weet of ik er bij de schouwing wel bij kan zijn. Dat zit me niet lekker. De röntgenfoto wordt als eerste gemaakt. Olivia ligt in haar wiegje en ze wordt zorgvuldig afgedekt met een witte doek. Ik rij het wiegje zelf als we naar beneden gaan. Onder geen beding wil ik Olivia alleen laten. De lift is al vrij gemaakt en dat is wel zo aangenaam. Als we beneden zijn moeten we langs de hal naar de röntgenafdeling lopen. Het is erg druk en ik blijf recht vooruit kijken. Gelukkig is het niet ver. We kunnen ook direct naar binnen. Olivia wordt door Annelies op het bed gelegd. De medewerker van de afdeling legt Olivia in de juiste houding. Het is ontzettend moeilijk om te zien hoe ze aan mijn kleine meisje zitten. Hij wil haar uitkleden, maar dat vind ik niet goed. Het liefst wil ik haar nu oppakken en met haar terug naar Angelina gaan. Uiteindelijk wordt toch de foto’s gemaakt. Annelies zegt tegen me dat ik er bij de schouwing niet bij kan zijn en dat ze dan helemaal uitgekleed moet worden. Voor mij is dat de druppel en ik zeg dat we dan geen schouwing willen. Annelies begrijpt het en zal het verder regelen. Als we terugkomen op de kamer, vertel ik alles tegen Angelina. Gelukkig staat zij er vierkant achter. Vooral dat is zo fijn op dit moment. Zonder al te veel woorden, zitten we toch op dezelfde golflengte. Er wordt ook gevraagd of we behoefte hebben aan een psycholoog. Het lijkt ons verstandig om het in ieder geval te proberen.
Halverwege de ochtend neemt Margriet het over van Amber en praat wat met Angelina. Aan het einde van de ochtend gaat Margriet weg en kan Angelina wat rust nemen. Ik loop met haar mee naar beneden en Margriet zegt dat ik even een frisse neus moet gaan halen. Inmiddels regent het en ik krijg een paraplu van haar mee. Ze zegt ook nog eens dat ze heel veel respect voor ons heeft. De manier waarop wij er mee omgaan en er zo open in staat, betekend dat het voor anderen makkelijk is om ons hulp te verlenen. Ik neem afscheid van Margriet en loop een stukje door de wijk. Echt lang duurt het niet, want ik wil eigenlijk alleen maar terug naar Angelina. Als ik boven kom zie ik dat Angelina slaapt. Ik heb best wel trek in een boterham en vraag aan Annelies of ze iets voor me heeft. Het is ongelofelijk maar niets is ze te gek. Omdat ik Angelina niet wakker wil maken, mag ik even zitten in de verpleegkundigenpost. Er is toch niemand. Als ik bijna klaar ben, komt net de psycholoog binnen. We praten kort en hij stelt voor om naar Angelina te gaan. Zij is inmiddels weer wakker. Hij vertelt kort wat dingen en stelt voor om een afspraak te maken. We vinden dat een goed idee.
Angelina heeft trek gekregen en ik ga naar beneden om een broodje voor haar te halen. In de lift sta ik met een vader die vol bravoure aan een vriend verteld hoe moeilijk hun bevalling wel niet is verlopen. Ik wil er nog wat van zeggen, maar denk tegelijkertijd, laat ook maar. Bij de broodjeswinkel is het ontzettend druk. Het liefst wil ik omkeren, maar ik blijf gewoon staan. Nadat Angelina haar broodje heeft gegeten gaan we wat slapen. We zijn beide erg moe. Annelies zegt dat ze rond half drie nog wel even komt kijken. Zelf lukt het me niet om de slaap te vatten. Uiteindelijk staan we tegen drie uur op. Annelies komt de papieren brengen en inmiddels is Alies er ook weer. We bellen Sabine op om ons naar huis te brengen. Op het moment dat we even alleen zijn, barst Angelina in tranen uit. Het is de eerste keer dat ze huilt vandaag. Het is ontzettend moeilijk om al dat verdriet te zien.
Snel leg ik alle spullen in de auto en daarna gaan we onder begeleiding van Annelies en Alies naar beneden. Gelukkig gaan we via de zijuitgang (die overigens al druk genoeg is). Het wachten op Sabine lijkt een eeuwigheid te duren. We nemen afscheid van de verpleegkundigen en krijgen een hele warme knuffel van Alies. Ze hoopt dat ze is ons weer zal zien in het ziekenhuis onder ‘betere’ omstandigheden. De rit naar huis is moeilijk. Het leven raast aan alle kanten aan ons voorbij. In de kraamsuite heeft de tijd even stil gestaan en waren we veilig. Nu zitten we er weer middenin.
Angelina: Ik zie er tegenop om ons veilige plekje te verlaten en de buitenwereld tegemoet te treden. Olivia wordt door de verpleegsters in haar mandje gelegd en Marcel helpt mij met aankleden. Ik ga in de rolstoel zitten en krijg het mandje op mijn schoot. Sabine haalt ons op en wacht bij de zijuitgang zodat we niet door de centrale hal hoeven. Negen maanden had ik uitgekeken naar dit ritje naar huis, samen met onze dochter. Er zou thuis een slinger aan het raam hangen ‘hoera een dochter’, een ooievaar tegen het raam, slingers in de kamer … Niets van dit alles. Wat een triomftocht naar huis had moeten zijn, wordt nu een stille en verdrietige tocht. Ik ga samen met Olivia, achterin zitten. Zij ligt niet in haar maxicosi, maar stil in haar mandje met het dekseltje gesloten ...
Marcel: Als we thuis aan komen, is Koen er ook al. We brengen Olivia voor het eerst naar haar kamertje. Koen legt nog eens rustig uit hoe de koelinstallatie werkt en samen zetten we alles goed neer. Uiteindelijk zetten we Olivia op de koelplaat neer, waar ze toch een mooi plekje heeft. Ook vertelt Koen hoe we haar het beste in haar wiegje kunnen leggen. Het is fijn dat hij er echt even de tijd voor neemt. Daarna gaat hij nog naar beneden en, zoals hij ieder dag zal doen, gaat hij naast Angelina zitten. In rustige bewoordingen legt aan Angelina uit wat er zojuist is gebeurd.
Nel en Valentino koken voor ons die avond. Na het eten gaat Angelina naar bed om even te rusten. Vlak voordat mijn ouders binnen komen, belt Mike (mijn manager) op. Sabine zegt nog, zal ik hem opnemen, maar het feit dat hij zelf belt vind ik erg knap en dus neem ik op. Aan Mike vertel ik wat er sinds maandag is gebeurd. Ik merk dat, hoe moeilijk het ook is, het fijn is om te vertellen over Olivia. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een soort therapie is. Mijn moeder gaat mee naar boven om Olivia te bekijken. Mijn vader zegt het niet te willen, maar bekijkt later wel de foto van Olivia. Rond acht uur komt Margriet langs om een controle te doen bij Angelina. Ik weet dat ze slaapt, maar tegelijkertijd vind ik het wel belangrijk dat alles in orde is. Je kan merken dat ze nog steeds versuft en zelfs een beetje in de war is. Als ik zeg dat ik het licht aan zal doen, zegt Angelina dat ik beter de gordijnen open kan doen. Waarop ik reageer dat het buiten al donker is. Margriet controleert Angelina en als ze beneden komt zegt ze dat alles in orde is. Wel vraag ik nog aan Margriet of het echt goed gaat met haar. In het ziekenhuis hadden ze gewaarschuwd voor de bijwerking van het middel tegen stuwing. Je zou er psychoses van kunnen krijgen. Margriet stelt me gerust en verteld dat een beetje verward zijn nog geen psychose is. Om half tien zijn de laatste mensen weg en blijf ik alleen achter. Als ik naar boven ga schrikt Angelina weer wakker. We nemen een slaappil en om half elf gaan we definitief slapen. Het einde van een emotionele dag. | 
