We hebben redelijk goed geslapen m.b.v. een slaappil. Volgens mij worden we zo rond 7 uur wakker. Het is nog steeds een raar gevoel. Is dit echt waar? Is dit nu echt gebeurd? Of was toch een nachtmerrie? Helaas realiseer ik me al te snel dat het wel waar is. Het is geen nachtmerrie. We staan op en gaan naar beneden. ’s Ochtends komen Nel en Valentino langs. Sabine ook want die is in Nieuwegein blijven slapen. Al vrij snel komen we tot de conclusie dat het beter is om Dela vast in te schakelen. Sabine biedt aan om alles te regelen met Dela en er wordt een afspraak gemaakt om 4 uur in de middag.
Die morgen komt ook Margriet langs. We hebben veel steun aan haar. En op haar gemak legt ze dingen uit over het inleiden. Ze neemt echt de tijd voor ons.
Die ochtend heb ik ook nog Mike gebeld. Hij was net een weekend in Parijs geweest, waar hij vorige week nog zo enthousiast over was. Tijdens het vertellen houd ik het niet droog, maar ik kan gelukkig wel vertellen wat er allemaal is gebeurd. Daarna of daarvoor ben ik ook bij Barry en Miranda, onze buren, geweest. (onze zwangerschappen liepen bijna gelijk op, begin maart hebben zij een zoon gekregen). Barry doet open en ik vraag of ik even binnen mag komen. Volgens mij voelt Miranda dat er iets niet in orde is en komt ook de gang in lopen. Het enige dat ik nog kan zeggen is: “de baby is dood”. Miranda en Barry slaan hun armen om mij heen en beginnen ook te huilen.
De dag verloopt eigenlijk als in een waas. Doordat er vrij veel mensen zijn, is het toch erg druk en hebben we niet echt rust. Wat later dan verwacht komt Koen langs. Koen werkt voor Yarden en is een jonge man. We nemen het hele verhaal door en moeten ook al beslissingen nemen. We kiezen voor een crematie. De gedachte dat ons lieve meisje straks alleen op een begraafplaats ligt, doet ons rillen. We hebben haar liever bij ons. Ook moeten we kiezen op welke dag we de uitvaart willen laten plaats vinden. Koen geeft aan dat de zaterdag misschien lastig wordt, omdat het vanwege de paasdagen vrij druk is. Eigenlijk zonder te overleggen geef we beide aan dat onze voorkeur naar de maandag uitgaat. De zaterdag klinkt zo snel. We hebben het ook nog over de Maxicosi. Eigenlijk willen we die meenemen naar het ziekenhuis. Koen geeft aan dat het geen probleem is, maar bedenk wel dat mensen zullen reageren op een Maxicosi. We hadden daar eigenlijk niet over nagedacht”
Angelina: Al snel arriveren mijn ouders en Sabine. Aangezien we na de bevalling Olivia mee naar huis willen nemen en zo veel mogelijk tijd met haar door willen brengen, realiseren we ons ook dat we vandaag haar afscheid moeten regelen. Ook zal haar lijfje thuis gekoeld moeten worden. Het is emotioneel een loodzware dag. Aan het eind van de dag staat de begrafenisondernemer, Koen, voor de deur. Hij legt ons uit wat de mogelijkheden zijn en we besluiten om ons kleine meisje te laten cremeren zodat we haar as thuis een plekje kunnen geven. Op het moment dat Koen voorbeelden van wiegkistjes laat zien trek ik het even niet meer. Maar vanuit mijn ooghoeken heb ik al een mooi wiegkistje gezien met een rode deksel en vlinderknopjes. Dat moet ‘m worden! Dezelfde avond wordt het mandje afgeleverd waarin we Olivia naar huis kunnen vervoeren. Koen wilde het morgen ook in het ziekenhuis laten afleveren maar dat willen we niet, zo hebben we even de tijd om aan het mandje te wennen.
Ik zie enorm tegen morgen op …
| 
