Geschreven en voorgelezen door Antonio (broer van Angelina)

Lieve Olivia,

Zomer 2007: we werden op de hoogte gebracht van jouw komst. Wat waren we allemaal verheugd. Marcel en Angelina als papa en mama, voor de opa’s en oma’s een kleinkind. Voor de ooms en tantes, neefjes en nichtje een lief nichtje erbij. Een nieuw mensje om voor te zorgen, mee te spelen, te plagen, mee te wandelen, op te passen, om playmobiel voor in elkaar te zetten, om macaroni voor te koken, om tekeningen voor te maken, om kleertjes voor te kopen en om foto’s van te nemen. Iedereen had er zijn eigen voorstelling van gemaakt. Maar eerst nog even wachten!

Zondag 23 maart, 1e paasdag 2008: een dag die was bedoeld als feestdag. Een dag die de wereld zou veranderen. Een dag waarop de lente hoorde te beginnen. Een dag die eindigde in een koude kille winterdag. Tijdens de sneeuwstorm gingen we naar Utrecht. Maar was het dan nu al voorbij?

Woensdag 26 maart 2008, je geboortedag: na een prachtige bevalling ben je ’s ochtends geboren. Een flinke baby van acht pond met alles erop en eraan. Dat was nog een beste klus voor je moeder. Wij werden allemaal door je vader op de hoogte gebracht en zo hoort het ook. ’s Middags lekker naar huis, naar je eigen wiegje en daarna beschuit met roze muisjes eten. Natuurlijk zijn we je allemaal komen bewonderen. Maar toch was het anders …

Maandag 31 maart 2008, jouw afscheid: vandaag zijn we hier om je gedag te zeggen. Als oom voel ik dat je wil weten of we wel zonder je kunnen. Je bent natuurlijk het meest bezorgd om je papa en mama en dat zijn wij ook. Fantastische warme en verstandige ouders, die het uiterste uit de afgelopen dagen met jou hebben gehaald. Een moeilijke tijd maar zeker ook met hoogtepunten en juist dat zal ze de kracht geven om door te gaan. Daarnaast weten ze dat ze er niet alleen voor staan. En de rest van de familie? Ook bij ons heb je met je kuitje in je kinnetje je vaste plaatsje veroverd. Natuurlijk hadden we je beter willen leren kennen, maar ondanks de korte periode heb je een verpletterende indruk op ons gemaakt. We zullen je nooit vergeten.

Lieve Olivia, hoewel het moeilijk is, zal het ons weer lukken de lente te zien. Weer te lachen en plezier te hebben. Maar ik vraag me wel af hoe het zou geweest zijn als ….?

Antonio